هفت

 مادربزرگ می گفت
 در عمق صندوق بی قفل خود
 نشان و نقشه ی دیار دوری را نهان کرده است
 که در آنجا
 بادی از بیشه ی بوسه ها نمی گذرد
 می گفت وقتی در آن دیار
 نام سار و صنوبر را فریاد می زنی
کوه ها صدای تفنگ و تیشه را برنمی گردانند
 آنجا
 سف سبز سپیدارها بلند
 و حنجره ی خروسها
 پر از صدای فانوس و صبح و ستاره است
 حالا
 گاهی هوس می کنم سراغ صندوق بروم
بازش کنم
 و نشان آن وادی دور را بیابم
 اما می ترسم ستاره جان
 می ترسم حکایت آن جزیره ی رؤیا
 تنهاخیال خامی در دایره ی بی مدار دریا باشد


  

 بالای صفحه