آوای آزاد »  شاعران » یدالله رویایی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

23

از ترس بودم
 از شرم بودم
 از سایه ی کنار تو بودم
 دست من از سکوت پهلوهایت بود
و آن مایع تپنده ی محبوس
 از پله های مردانه بالا می رفت
 وقتی که در فضای عظیم ترس
 در لثه ی کبود تو دندان های دیوانه ام را
 کشف کردم
 چون برج کاه سوختم
 و لثه ی تو احتضاری حیوانی داشت
 ماه برهنه حاشیه ی شن گریست
 و مایع حیات ، مرا برد
 از ترس بودم
از شرم بودم
 از فرصت تمام شدن
 از حیف ، از نفس بودم
 وقتی که پر
 در ناف نور گذر می کرد
 گفتی تمام منظره هایت را
 پرت کن
اما من
 باغی در آستان زمستان بودم

  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009