آوای آزاد »  شاعران » یدالله رویایی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

22

در کوچه های شن بی دیوار
 با نام کوچه های بسیار
 بسیار می دویدم
 فریادم از تأنی تا می شد
در تای مهربان دفتر ها
و راهم از عروسک های نور
 جشن درختکاری بود
 کز شعله های گردن هاشان
 از گردن های شعله ای
 دست و پرنده جاری بود
 همواره بود راهم اما من
 همواره شیب می جستم
 با ما پرنده های پر از پژواک
 با ما پرنده های پریدن در خاک
 مثل کبوتر شخم
وقت عبور برکت از خاک
 وقتی که گام گل میعان می گیرد
اینک که دست های ما را به روی فریاد
 بسته اند
 در لحظه ی میان گودال
 بسایر مانده ایم و صدایی
 حتی صدای پر
 دیگر
نمی کنیم

  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009