آوای آزاد »  شاعران » یدالله رویایی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

20

شب را به صحبتی
من
 در سطح کوچکی
 خلوت کردم
 سطحی عزیز و پهناور را
 وقتی
 به صحبت تو نشستم
 لحن تو تخت آسایش شد
 صبح دهان تو
 این حجره ی فراغت من
 انسان سالیا را تا کوچه های تاول برد
 دیدم صدای تو
 ظهر همه صداهاست
 انسان رفته ی رؤیا را
چندانکه سالیا
از کوچه های تاول باز آورد
 گفتم صدای آدمی
 ظهر همه صداهاست
 و ظهر زحمت
 زوبین ظهر
 از طول دره ها
 گلوی بادها
 گریخت
در کوچه های افسانه
 اینک
پلکی به خواب می رود
 پایی برهنه ، تاول را
 سرشار عطر
 می کشند
 طفلی که پرورش بود
 آنجا در آن عزیز پهناور
طفلی که ناگهانی بود
از اسکناس عیدی کشتی
 می سازد
 که بارش از اعداد است
 از سطح کوچک تو
 از اندکی که مردمک توست
 از تنگه های دور
 می ایم
 از بادبان های بی باد
کز پلک تو
 ترحم بند را
 فریاد کرده اند
 من از مسافت رنگ
من از بلاغت نور
 می ایم


  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009