شبیه خودت که نباشی

 برایت از غربتی نوشته ام
 که جهانی است
 و تا چشم کار می کند از پرده ی اشکی نوشته ام
 که پوشانده تمام کوچه های مجاوری
 که ختم به خکستری خوابگاه غروب است
 برایم نوشته ای
 اصلا
 به جای حفظ این همه قانون
 گوشواره های بدل بیاویز و
 سایه ی فیروزه ای بزن
 و گوشه ی لبهات
 برای مزمزه ، چند قطعه جاز سبک تر از کاه و
 فقط شبیه خودت که نباشی
 دیگر نه غربتی ست
 و نه بغض قرمزی
 که ماسیده روی سفیدی چشمت


  

 بالای صفحه