زاده که می شوم

 زاده که می شوم
 هر بار گریسته ام از خاطره ای تلخ
دقیق یادم نیست
 کدام دفعه ؟ کجا ؟ کی ؟ چرا ؟ چگونه ؟
 نفس تنگ شد و
 گهواره تنگ تر از گل آلودی گودالی
 که دانه نشا می کنند
گاهی با سوراخی در جمجمه و گاهی
 از سوزش براده های نفرتی در چشم های دریده
 آن قدر گریسته ام که نعره های ضعفم را
 پیچانده در پیچ پیچ روده هایم و
تکه های ترد استخوانم را
 کنار تراخم چشم هایم
 سپرده اند به خام
 خدا کند این بار
 زاده که می شوم
 بوی سقف و کتاب سوخته نیاید

  

 بالای صفحه