بیست و چهار ساعت کامل

 شعر که نه
 احتمالا این نوشته
 طوماری ست
 از نام کسانی
که لحظه های مرا کشته اند
 کودکی که دیر زاده می شود
 خودم که به هوش نیامده ام هنوز
 و مادری که لباس های بچه را نیاورده ست
 پرستاری برگه ی ترخیص را
 در هوای توفانی محوطه گم کرده ست
در 24 ساعتی که آب می رود
 دراز کشیده ام هنوز و کاش به هوش بیایم
 صدای آژیر
 کنار می زند اضطراب خیابان را
 مرا به هر قطاری برسانند می رسم
 مرا به هر هواپیمانیی
 به کائنات بگو
 لطفا کنار
 کنار تر
 چند لحظه ای که مانده
 زمان کمی نیست


  

 بالای صفحه