رؤیاهای گمشده

زنان
 با لبخندهای فصیح شان می گذرند
 با زنبیل هایشان
که انباشته از بوی زندگی ست
و دست کودکانی که هروله می روند
 در دست های بزرگشان
 آرام و خسته می گذرند
 تا خیس شان کند آواز بارانی
 که از گوشه ی مهربانی ابری
 چکیدن گرفته است
 تا رؤیاهای گمشده شان را
 مخفیانه بگریند

  

 بالای صفحه