از هیچ

 از هیچ
 پرت می شوم اینجا
 و دانه ات را باد
 از هیچ کجای بالا دست
 رها می کند روی دامن امنم
 تو ریشه می زنی در من
 سبز می شوی
 و روی کتف های تو لانه می سازم
 برای روز مبادا
 برای گریه های طولانی
برای لحظه های کوتاهی
 که با تو قهر خواهم کرد
 و بعد از آشتی
زمین دوباره همان گلوله ی آبی ست
که رها مانده در بلندی اعماق
 چقدر زیر پایمان خالی ست
 و آسمان
 چه قدر خالی تر

  

 بالای صفحه