تقدیر

پر بود شب
از صدای شباویز
و می چکید
 از هر روزنی
ترانه ی تقدیر
 و من
 بی خبر از فردا
 نیم دانستم
 که چشمانم
خک تازه ی گوری را
 خواهد شست
و دلم
 در صراحت مرگ عزیزی
 همچون شقایقی خواهد شد


  

 بالای صفحه