با ور فراق

دستهایم را
 از اشک
 برکه ای ساخته ام
 و در اینه اش
چشمانم را
آماده ی تسلیم دیدم
بی باوری مرگ بود
 که جای خود را
 به باور فراق می داد
در حزن تفته ی غروب تابستان
 و زندگی
 به خاطر چشمانی
 عزیزتر از زندگی
ادامه می یافت


  

 بالای صفحه