آوای آزاد »  شاعران » محمد جاوید »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

اراده کن

اراده کــن ،اراده کــن پــیــاده را سواره کن
اراده را ،اراده را بسان سنــگ خــاره کـن
بــرو بـــه آســمــان تـو صید صد ستاره کن
برای دوری از قفس تو روزها شـمـاره کن
اراده کــن، اراده کــن تـــوراه سیــل را ببند
مــسیـر آب را بــه بــاغ خـــود نـــظاره کـن
بـــرو بـــه دشـت عاشقی ، گل شقایقو بچین
حـدیــث عـشـق را بـرای خـود هـــماره کـن
بـگــیـر آفــتــاب را بــدســت و بــا دمـای او
مـحیــط سـرد آشیانه را پــر از شـراره کـن
بخوان سرود عشق را به سجده گاه معـرفت
صــدای خـود بــلنـد از فــراز آن مـنـاره کـن
اراده کــن تــو رام کــن رمـیـده اسب زنـدگی
پـس آنــزمـان اراده را سـوار اوج بـاره*کـن
ســبــد ســبــد گل امــیــد به باغ زندگی بکار
تــو خوب باش و با صفا زهر بدی کناره کـن
کنــار زن، کنــار زن تــو سـنگلاخ وادی بلا
زمـیــن سـبـز مـهـر را هــزارهـا قـــواره کـن
اراده می کند تورا چو کوه سخت و اسـتـوار
شکاف سنگ خاره را بنای بُرج و باره**کـن
اراده جاودانه می کند تــورا بــه دشت زندگی
نـشین و کامـرانی ات یکی یکی شـمـاره کــن
* باره = اسب
** باره = قلعه
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009