آوای آزاد »  شاعران » محمد جاوید »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

ظواهر دنیوی

یک دم بــنــگـر به دور و اطـراف
بنگر بـه قــدیـمیان و اسلاف
آخــر هـــمـــگی اسیـــر خاکــنـد
از هــرچه ظواهر است پاکـند
فــرعــون مـگر چه با خودش برد
بنگر که چگونه استالین مـُرد
آنــهـــا کــــه بــه کــاخـها نشستند
بستند وزدنـد وســر شکسـتند
در لحظه ی مرگ همچو یک موش
دادنـد بــه نغمه ی مَلَک گـوش
ازهیـمــنــه اش چــو بید لرزان
از وحشت مــرگ زار و نالان
آن فــَرّ و جـــلال ظــاهری ریخت
آن کـبکبـه های دنیوی ریخت
فــرعـــون کـه فخر بر جهان کرد
کرد آنچه که یک نفر توان کرد
شـــد چــون دلِ شـب سیاه بختش
افــتـاد زجــاه و تــاج و تختش
یک ذره ز مـال و شوکت و زور
بــا خــویش نَبُرد در تــه گــور
آنـــگــــونــه کــه زاده شـد زمادر
بــرگـشت به آن ســرای دیـگر
لـــرزد چــــو دلـــت زنــــازِ دنیا
ایــن لــُعـبــت ظــاهــراً فــریبا
در نـــرد قـــمـــارِ عــشــق بــا او
گردی تــو اسیر چــشم و ابـرو
بــازنــــده ی ایـــن قـــمــار باشی
مــغــلوب وی و خُــمار بــاشی
هــرچــنــد بــه نـاز و صد کرشمه
ســازد دلِ تــو اسیــر و تــشنه
بـــا جــــوشـــنِ ســـخـت ِاستقامت
یــا بـــا زره صـبــر و قـنـاعـت
خــــودرا زکــــمــنــد او رهــا کــن
هــمــواره خــدای را صــدا کـن
‹‹جاوید›› بکن تو این سخن گوش
همواره به کسبِ معرفت کـوش
دنیــا و ظـــواهـــرش بِــحــل کـن
حــرص و طـمـع و نیاز وِل کن

  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009