آوای آزاد »  شاعران » محمد جاوید »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 غزال رمیده

‹‹ دوش دیدم مهی به رهگذری››
لعبـــت ودلــــربـــا چـــوحـورو پری
روی چــون قــرص مــاه تــابـنـده
مــوی چــــون آبـــشـــار افکـنـــده
تــنــش عـطـر و شمیم باغ بهشت
هــمـــه زیــبا رُخان به پیشش زشت
چشم همچون غزال مست و خمار
چــهـــره خّــــرم چـــو خـــرّمی بهار
نگهــش آتــشیــن ومــرد افکـن
جـــامــــه ای از حـــریــر کرده به تن
سیــنــه لــرزان چو این دل شیدا
زیــر آن جـــامــــه، گـــوی او پیــدا
بــرســر گــوی دانـــه ای گــوهـر
ســـرخ وش هـــمـــچو لالـــه احــمــر
بــدن سیــم تــن ز زیــر حـریـر
بــود پیـــدا چـــو قـــرصِ مــاه مـنیر
ابرووان چون کمان قوس و قزح
گــودی چــشـــم هــمــچــوجـام و قدح
سیــرتــش نیک بـود وزیبا روی
مــژه اش دشنــه بــود، مشکین مـوی
لــب لـعلش حریص و بوسه طلب
شـهـــد شیــریــن لــب بــســان رُطَـب
می خــرامیــد بـا کرشمه و ناز
چشــمـــهـــا ســــوی او گشوده بـه آز
آنــچــنــان رفــتـنی چو کبک دری
چــهـــره بــشــاش، نی زغــم خـبری
ازقـفایش سگی ملوس و قشنگ
ریـــز نــقـــش و سپیــد وفرزوزرنگ
می دویــدی بــسـوی آن سیـمین
گـــــاه بـــــالا و گـــــاه در پـــــائیـــن
می کــشیـدی گَهی به آغوشش
گـــاه می خــــوانـد نغمه در گوشـش
گاه بـــوسیــد آن ســگ زیــبــــا
گاه لیـــسیـــد ســـگ ، بـــت رعـنـا
یکی از عــاشـقــان آن فــتــنـه
آن کـــــه تیـــــغ نــــگاه او دشـــنـــه
از پی اش بــُد روان به دلکامی
بــــانـــــگ دادی بــــه او بــــه آرامی :
ای غـــــزال رمیـــده دشـــتــــم
ای کــــه هــــمـــواره از پی ات گشتم
حیف از بوسه هایت ای خورشـید
کــــه زنــــی بــــر ســگــی کثیف و پلید
زچـه رو دل بــه ایـن سگ تـازی
بـــســتـــه ای و شــــدی تــــو هـمبازی
مــیـش کی هـمـنـشین گرگ شـود
پـــســـت کـــی یــــار یــک بـزرگ شود
تـو کـجـا دیده ای سروشی* پـاک
بـــشــــود هـــمـــنــشــیــن یــک نـاپـاک
گــفــت آن نــازنــیــن مــه پــیـکر
او کـــه بــــود از فــــرشـــتـــه هــا برتر
دلـم از دسـت ناکسان خسته است
هـــمـــچــو مــرغم که بال او بسته است
ایــن دغـــل دوســتـان مــرد نـمـا
اهـــرمــــن هــــــای دون بـــــی پـــــروا
بــهـــر رام دلــت چـو یک موشند
ســـر بــــه فــــرمــــان و حلقه برگوشند
بـا ســخــنـهـای نرم و شور انگیز
گـــفـــتـــه هـــای قــشـنـگ و مهر انگیز
رخــنــه کــردنـد بــر دل و د یـنــم
بـــــــُردم از یــــاد دیـــــــن و آئــــیـــنـــم
بـعــد فــتـح دلــم به صــد نـیـرنگ
چـــــون عـــقـــابی زدند بــه جــانم چنگ
چــون رسـیــدنـد بــه کام دل ازمن
شـــرر انـــداخـــتــــنــد بــه جان و به تن
شــد فــرامــوش حـرفـهـای قشنگ
دوسـتی شــــد اســـیــــر فـــتــنه و جنگ
بــس ز نـامــردمــان جـــفــا دیــدم
در عـــــوض از ســــگان وفـــــــا دیـــدم
دل به ایــن تــوله سگ سپردم من
از هـــمــــه نـــــاکســـــان بــــریـــدم مـن
ایـن سگی را که پست می شمریم
بــــا وفـــــاتـــــر زمــــاســـت کــه بشریم
مـانـده جـاوید این سخن به درست
از وفای ســـــگان ز روز نـــخــــست

*سروش = فرشته
مصرع اول از زنده یاد رهی معیری است و این شعر با لهام از مثنوی غزال رمیده او سروده ام.
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009