آوای آزاد »  شاعران » مریم حیدرزاده »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 دلخوشیای بی خودی

چند تا غروب دیگه میای طلوع کنیم با همدیگه ؟
 یه فال حافظ بگیرم تا ببینم اون چی می گه ؟
باید یه جوری خودمو واسه تو آماده کنم
 می خوام برم دو بسته شمع نذر امامزاده کنم
 چی کار کنم می خوام برم نماز حاجت بخونم
 یعنی تا اوضا جور بشه منتظر تو بمونم ؟
 راستی یه ساله تو خونه زخم زبون زیاد شده
 اسمنتو دیگه نمی گم واژه ی اون زیاد شده
 همش می گن اون که می گفت دیوونته ، عاشقته
 بمیری ام سراعتو نمی گیره بگه چته
 تو می گی من چیکار کنم ، عجیب توی دوراهی ام
نه توی خشکی ام نه آب ، درست مث یه ماهی ام
 یه ماهی خیلی کوچیک ، میون آزادی و تور
 که دلخوشیش بیخودیه ، مث یه آرزوی دور
 ببین روزا و لحظهها بدجوری اذیت می کنن
 آدما درباره ی تو یه جوری صحبت می کنن
می گن که بعد این همه عاقل شم و رهات کنم
 می گن تو قلبمی ولی ، باید یه جور جدات کنم
 خب می دونی گوش نمی دم به پند و حرفای کسی
 ولی تو چی باید تا کی به داد دردم نرسی ؟
 تحملم حدی داره ، اونم دیگه تموم شده
 عمرمو زندگیم چی حیفف ، چه قدر برات حروم شده
 دیشب نشستم تا سحر ، دیدم اونا بد نمی گن
 به جای صبر و طاقتم ، چه کار کردی واسه من ؟
 نه رفتی و نه اومدی ، نه عشقی و نه دیدنی
 نه حتی از جانب تو ، حرف به هم رسیدنی
اون دوره ها تموم شده ، دوره ی مثل گل یاس
 خودت عجب قد کشیدی ، منو شکستی ناسپاس
چقدر بده اونکه اومد اول گل دادن من
 می خواد با یه تبر بشه باعث افتادن من
تو همینو دلت می خواس ، حالا دیدی شکستنو ؟
 چرا می خواستی بشکنی رؤیاهای ترد منو ؟
درسته دنیا بی وفاس ، اما بدون خدا داره
 کلی مجازات واسه ی آدم بی وفا داره
 اگر که راست گفته باشن آدمای دور و برم
 دلم می خواد برم یه جا ، لحظه ی مرگو بخرم
 شنیدن حرفای دیگه داره دیوونم می کنه
 آدم آخه برای کی ؟ انقد دل بسوزونه
 علتشو نفهمیدم می خواستی عاشقت بشم
 بعدش که مطمئن شدی هرگز دیگه نیای پیشم
 از همون اولم آره یه کم عجیب غریب بودی
 تو ماجرای تلخ من یه وسوسه یه سیب بودی
 تو اومدی دلم رو از راهی که داشت به در کنی
 بعدش بذاری بری و بدون اون سفر کنی
 من دیوونه رو بگو ، منتظر توأم هنوز
 حقمه که بهم بگن بازم بشین بازم بسوز
رنگین کمون زیباس ولی تو حسرت یه رنگیه
دلت رو بسپر دس کوه ، چون جنس اونم سنگیه
من اینو اقرار می کنم تا خواستی آزارم دادی
 اما اینم بهت می گم از چشای من افتادی
 دیگه اگه خورجین تو پر از گل و نامه باشه
 اگه تو فکرت واسه بعد ،‌ هزارتا برنامه باشه
 اگه مث اون اولا خوب بشی و با حوصله
 نمی شنوی که من دیگه به پرسشت بگم بله
تو این دو سال یا بد بودی یا خشن و مریض بودی
 تو اوج اذیتم ولی ، باز برام عزیز بودی
اما حالا تصمیممو گرفتم و ، سخته برام
 نوشتنش سخته ، ولی دیگه شما رو نمی خوام
 خدا کمک می کنه که یه جور فراموشت کنم
 من قطره قطره آب می شم تا تو رو خاموشت کنم
 عکسا و یادگاریات نه اونا رو پس نمی دم
 دیگه برام تجربه شد دلو به هیچ کس نمی دم
 می شینم و با رؤیاهام یه وقتا خلوت می کنم
 دلم گرفت به عروسک ، گاهی محبت می کنم
 اون حرفامو گوش می کنه تو هر زمون و فرصتی
 بدون هیچ توقعی ، بدون هیچ خیانتی
 خب دیگه حرفی ندارم هیچی به جز خداحافظی
 اونم بذار پای یه جور ، رسم قدیم کاغذی
 کسی که تا قیامتم هرگز نمی بخشه تو رو
 انقد نشستی تا خودش آخر بهت بگه بذو
 بسیتم مرداد وسط تابستون یه سال گرم
 هیچی تو قلبت نداری ، حتی یه کم حیا و شرم


  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009