آوای آزاد »  شاعران » حسین منزوی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

غزل 13

 بارید صدای تو و گل کرد ترنم
 انبوه و درخشنده چنان خوشه ی انجم
 تعبیر زمینی هم اگر خواسته باشی
 چون خوشه ی انجم نه که چون خوشه ی گندم
عشق از دل تردید بر آمد به تجلا
 چون دست تیقن ز گریبان توهم
 خورشید شدی سر زدی از خویش که من باز
 روشن شوم از ظلمت و پیدا شوم از گم
 آرامش مرداب به دریا نبرازد
زین بیشترم دم بده آری به تلاطم
 شوقی که سخن با تو بگویم ،‌ گذرم داد
موسای کلیمانه ز لکنت به تکلم
بسم الهت ای دوست بر آن غنچه که خنداند
 صد باغ گل از من به یکی نیمه تبسم
شعر آمد و بارید به همراه صدایت
 الهام به شکل غزلی یافت تجسم
 دادم بده ای یار ! از آن پیش که شعرم
 با پیرهن کاغذی اید به تظلم

  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009