غزل 75

ایا من این تن - این تن در حال رفتنم ؟
 یا روح من که گرد تو پر می زند منم ؟
 من هر دوم به روح و تن کنده وار تو
 اینگونه کز تو می روم و جان نمی کنم
ای یار ! تازیانه ی تو هم نوازش است
اینسانکه از تو می خورم و دم نمی زنم
 کرمم در آرزوی پریدن نه عنکبوت
 تاری که می تنم همه بر خویش می تنم
شاید به ناخنی بخراشم تنی ، ولی
چون تیغی آختم ، به دل خویش می زنم
روشن چراغ صاعقه ات باد همچنان
 ای آنکه هیچ رحم نکردی به خرمنم
 هر چند زخمخورده ی رنجم . به جای شکر
 در پیش عشق طرح شکایت نیفکنم
 اما چگونه با تو نگویم که جا نداشت
 بیگانه وار ، راه ندادن به گلشنم
 با این سرود سبز سزاوار من نبود
 باغی که ساختید ز سیمان و آهنم
 ای آنکه شیونم نشنیدی به گوش دل
 این شیوه باد ، تا بنشینی به شیونم

  

 بالای صفحه