آوای آزاد »  شاعران » حسین منزوی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

غزل 27

ماندم به خماری که شراب تو بجوشد
 پس مست شود در خم و از خود بخروشد
 آنگه دو سه پیمانه از آن می که تو داری
 با من به بهایی که تو دانی بفروشد
مستم نتوانست کند غیر تو بگذار
 صد باده به جوش اید و صد بار بکوشد
 وقتی که تو باشی خم و خمخانه تهی نیست
 بایست دعا کرد که سرچشمه نجوشد
مستی نبود غایت تأثیر تو باید
 دیوانه شود هر که شراب تو بنوشید
 مستوری و مست تو به یک جامه نگنجد
عریان شود از خویش تو را هر که بپوشد
خاموش پر از نعره ی مستانه ی من ! کو
 از جنس تو گوشی که سروش تو نیوشد ؟
تو ماده ی آماده دوشیدنی اما
 کو شیردلی تا که شراب از تو بدوشد ؟

  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009