آوای آزاد »  شاعران » هوشنگ ابتهاج »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

دیوار

پشت ِ این کوه ِ بلند
 لب ِ دریای کبود
 دختری بود
 که من
 سخت می خواستمش
 و تو گویی که گالی
 آفریده شده بود
که منش دوست بدارم پر شور
 و مرا دوست بدارد شیرین و...
و شما می دانید
آه ، ای اخترکان ِ خاموش
که چه خوش دل بودیم
 من و او مست ِ شکر خواب ِ امید
و چهخوشبختی ِ پاک
 در نگاه ِ من و او می خندید ...
 وینک ای دخترکان ِ غماز
 گر نه لالید و نه گنگ
 بگشایید زبان
 و بگویید که از یک بهتان
چون شد این چشمه غبار آلود !
 و میان ِ من و او
 اینک این دشت ِ بزرگ
اینک این راه ِ دراز
 اینک این کوه ِ بلند
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009