آوای آزاد »  شاعران » هوشنگ ابتهاج »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

مرگ ِ روز

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید
 دامن ز دست ِ کشته ی خود ، روز ِ نیمه جان
 خونین فتاده روز از آن تیغه خون فشان
 در خاک می تپید و پی ِ یار می خزید
خندید آفتاب که " این اشک و آه چیست
خوش باش روز ِ غمزده ! هنگام رفتن است
چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است
 ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! "
نالید روز ِ خسته که " ای پادشاه ِ نور !
 شادی از آن ِ توست نه از آن ِ من ، بلی
 ما هر دو می رویم ازین رهگذر، ولی
تو می روی به حجله و من می روم به گور ! "
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009