آوای آزاد »  شاعران » هوشنگ ابتهاج »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

خواب

بخت اگر بیدار باشد خواب بردارد مرا
یکسر از بستر در آغوش تو بگذارد مرا
 از چه دریا آمدم با ابر بی پایان غم
 کاسمان عمری ست تا یکریز می بارد مرا
 آخرین پیمانه ی شبگیر این خمخانه ام
 تا کدامین مست درد آشام بگسارد مرا
 گنج بی قدرم به دست روزگار مرده دوست
 آن گهم داند که خود در خاک بسپارد مرا
گرچه مرگم پیش تر از فرصت دیدار توست
 همچنان شوق وصالت زنده می دارد مرا
 سینه ی صافی گفتم پیش چشم روزگار
 تا درین ایینه هر کسی خود چه انگارد مرا
سایه گر خود در هوایت خاک گردد باک نیست
عاقبت روزی به کویت باد می آرد کرا
 یاد آن فرزانه ی آزرده خاطر خوش که گفت
 خامشی جستم که حاسد مرده پندارد مرا


  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009