آوای آزاد »  شاعران » فریدون توللی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

موج ِ نو

ای که ، به نام ِ خوش ِ " نو آوری "
کشت ِ سخن را ، به درو ، آوری !
هر چه ، که نوشد ، نه پسند ِ دل است
بس نوِ بیهوده ، که بر باطل است !
لاشه ، بر اورنگ ِ خوش ِ خسروی
مغز ِ تو ، آزرده کند ، از نوی !
تا که در آن دخمه ؛ نگیرد قرار
زنده کند ، از دم ِ گندش ، فرار
نیز ، هر آن کهنه ، که بینی به پیش
صورت ِ بطلان ، نپذیرد به خویش
باده ی دیرینه ، ز نو ، خوشتر است
قطره ، چو ماند به صدف ، گوهر است
چامه ، اگر چامه ی سعدی بود
رشک ِ سخن گستر ِ بعدی بوَد !
شیوه ی حافظ، به کهن پیکری
پنجه زند ، بررخ ِ " نو آوری "
شعر ِ نظامی ، که جان زا و پر است
در صدف ِ بطن زمان ، چون دُر است
و آن دم ِ شورافکن ِ استاد ِ طوس
تا به ابد بر تو خروشید ، چو کوس !
نغمه ی خیام ِ رباعی طراز
کهنه کجا شد ، به نشیب و فراز ؟
فخر تواند ، اینهمه نام آوران
باده ی دیرینه ، به جام آوران
*
گر تو ، بدین موج ِ نو ، آیی برون
ننگ جهانی ، به گذشت ِ قرون !
یاوه ، اگر کهنه ، اگر ن بود
کی بی سرش ، ارزش ِ یک جو بود !
من ، نه برآنم ، که به نظم ِ بحور
زنگی ِ ژولیده ، شود رشک ِ حور !
یا ، چو تو را " قافیه " آید به گفت
گوهر ِ تابان شودت ، حرف ِ مفت !
لیک ، بر آنم ، که گر آن تازه ها
چهره ، فروشوید ، ازین غازه ها
زشتی ِ آن یاوه ، دو چندان شود
صورتگی ، بی لب و دندان شود !
ای که ، گریزی ز کهن ، سوی ِ نو
ساز ِ من ، از پرده ی دیگر ، شنو
بر تن ِ اندیشه ، به هر چامه ای
بحر و قوافی چه بود ؟ جامه ای
بر تن ِ کاهیده ، ز رنج ِ وبا
بحث ِ پزشکان ، نبود ، در قبا !
جامه ، ز تن گر فکند، تندرست
با تن ِ بی جامه ، دلیر است و چست
در " یرقان " علت ِ زردی شناس
گوهر ِ مرد ، از در ِ مردی شناس
درد ِ جگر ؛ جز تب زرداب نیست
چاره ی صفرا زده ، سرخاب نیست !
زاده ی اندیشه ، اگر سرخوش است
هرچه ، بپوشی به تنش بر ، خوش است
در دل ِ هر تازه ، اصالت مبین !
یاوه مگو ، خواب ِ رسالت مبین !
تازه پلاس ، ارچه نوین پیکر است
اطلس ِ دیرینه ، از آن خوشتر است
پیش ِ هنر ، کوس ِ تعصب مزن
سکه ، به بازار ِ تقلب مزن !
کهنه و نو ، هر دو ، چو بی غش بود
اهل ِ نظر را ، همه دلکش بود
*
ای که به " اندیشه " زبون آمدی
راهی ِ سامان ِ جنون آمدی
گر سخنت نیست ، خموشی گزین
خانه بنه ، خانه بدوشی ، گزین !
یاوه مگو ، گر همه ، داغت نهند !
آهن ِ سوزان ، به دماغت نهند !
اینهمه ، شیدایی ِ " به به " مباش
دشمن ِ حقگوی ِ دل آگه ، مباش
آنکه ، ستاید سخنت ، از ریا
خصم ِ اصول است و ، رسول ِ " سیا "
تشنه دلی ، طالب ِ مستعمره
در پی گنج ِ تو ، به صد چنبره !
تازه رسولی چو رسولان ِ پیش
جنگی ِ تازان ، ز قفای کشیش!
خانه بر انداز ِ تو ، باسیل ِ خون
از تو ، فرازنده ی پنجم ستون !
تا نشوی ، چو دگران ، غافلش
کینه ، به فرهنگ ِ تو دارد ، دلش !
پرت و پلای ِ تو ، که دلخواه ِ اوست
رفتن اول قدم ، از راه ِ اوست !
سوی ِ فنا می رود ، این راه ِ ننگ
در پی ِ مردن چه شتابی ؟ درنگ !
*
گر سخنی داری و ، اندیشه ای
یا هنری مرد ِ خرد پیشه ای
خشت ِ نو ، از پشتِ کهن بایدت
گوش ِ دل القصه ، به من بایدت
ناخلفا ! ریشه ی پاکان مزن
تیشه ، به فرهنگ ِ نیاکان ، مزن !
دشمن ِ هر قافیه بودن ، چرا ؟
بی سبب ، این یاوه سرودن ، چرا ؟
بحر ِ عروضی ، که پر از گوهر است
گر تو ، لگامش نزنی ، اژدر است !
رخش ِ سخن ، رخش ِ دلیران بود
توسن ِ مرد افکن ِ شیران بود
خیز و ، بر این رخش ِ تکاورنشین
همچو نیاکان ِ دلاور نشین
*
تا به تو ، این مرکب ِ زرین لگام
در ره ِ اندیشه ، شود رام رام
یاوه مگو ، یاوه سرایی مکن
بر در ِ بیگانه ، گدایی مکن !
نغمه گر ، از پرده ی مغرب ، مشو
بنده ی هر قاهر و غالب ، مشو
ترجمه ، خوب است ، از آن گنج ِ زر
عِرض خود از " ترجمه بازی " مبر !
" نقطه " مپاش اینهمه ، برگفته ها !
بی نمک ، از " نقطه " نگیرد بها !
از " افقی " سوی ِ " عمودی " مرئ
راه ِ نزولی ، ط صعودی مرو
ببر ِ دمانی شو و ، شیر ِژیان
پنجه ، ولی ، پنجه ی پیشینیان
گر ، به تنت ، طاقت ِ این جوشن است
توسن ِ دلخواه ِ تو ، این توسن است
تا در ِ سر منزل ِ توفیق و کام
راه ِ تو این است و ، جز این ف والسلام !
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009