آوای آزاد »  شاعران » فریدون توللی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

کوی مردگان

بگذار و بگذر از سر ِ این راز ِ سینه سوز
 کاین اژدر ِ سیاه
پیچان ز سنگسار ِ گرابار ِ سال و ماه
 در جستجوی ِ راه ِ فروبسته ی گریز
 بس نیش ِ آتشین که به دل می زند هنوز
پیداست از نگاه ِ تو ای فتنه کاین سخن
 در جام ِ راز نوش ِ تو دردیست ناگواتر !
 بگذار و بگذر از سر ِ این راز ژ سینه سوز
کاین جان ِ مهرپوش ، چه شبها که تا بروز
سیلاب ِ خون گریسته بر خاک ِ آن مزار
 بینم که باز چشم ِ تو ، این چشم ِ کنجکاو
می کاود از نگاه ِ من ، این راز ِ خفته را
 آن به که بازگویم و بگشایم آشکار
 پیش ِ تو این فسانه ِ هرگز نگفته را
 آن شب ز دشت ِ باختران ، باد ؛ بی درنگ
 می گوفت گرم و چیره بر آن قلعه ی بلند
 وز بقعه ، بر کرانه ی شااوِر دیر سال
 فانوس دانیال
 با لرزشی نژند
 می تافت بر سپیدی ِ مهتاب ِ نیمرنگ
در پیشگاه ِ چادر ِ ما ، کوی ِ مردگان
بلا گورهای ِ سرد
با ساز و برگ ِ مرگ
 با توشه های پهنه ی پرجوش ِ رستخیز
 گسترده بود بر سر ِ آن تپه ی خموش
 سوی دگر ، به خواب ِ گران رفته زندگان
بر بامهای ِ شوش
آن شب ، ز پشت ِ ظلمت ِ بس قرنهای دور
می تافت ماه ، بر سر ِ این راز ِ دیر باز !
 وندر شرار ِ گرم ِ هوس ، باستانشناس
 بی هیچ شرم و پاس
 بگرفته بود پرده ازین کاروان ِ راز !
 فرسوده از گشودن ِ آن وادی ِ خموش
یاران ِ من فرو شده چون مردگان به خواب
 من پیش ِ خیمه بر سر ِ سنگی ، به راه ِ باد
بنشسته زار و خسته ، در آغوش ِ ماتاب
 مانا به انتظار ِ کسی جان ِ دردمند
 می سوخت در تنور ِ فرزونده ی نیاز
" این کیست ، اینکه در خم ِ آن گیسوی ِ بلند
نادیده ، بسته گردن ِ جانم ز دیر باز ! "
جغدی کشید شیون و گفتی غریو ِ مرگ
پیچد در سراسر ِ ویرانه های دشت
 وانگاه از درون ِ یکی سهمگین مغاک
 بانگی دُرُشتناک
 چون بانگ بهمنی که در افتد ز کوهسار
 یا معبدی کهن که فرود آیدش حصار
 یا تندری شگفت
آمد به گوش و خاست زنی مرده از مزار !
 گیسو فشاند مست و چو یاری به انتظار
هر سو به دشت ِ خفته بکاوید و خیره گشت
 بر من فکند چشم و تو گفتی از آن نگاه
 بس چشمه های مهر
 جوشید از نهانگه ِ این جان ِ پر گناه
 " این اوست ، اوست کز پس ِ بس قرن ِ دیرپای
 بگشاده چهره بر منو بشکفته زین مزار !
 این آشنای ِ جان ِ من آن نقش ِ آرزوست
کاین جان ِ پاکدوست
بسیار گشت و باز ندیدش به روزگار !
 زن ، نرم پیش ِ من شد و من در شرار ِ شوق
 آغوش ِ آتشین بگشودم بر او ز مهر
 لیک از فسون ِ پنجه ی آن عشق ِ گور خیز
سوزان و دردناک
 پاشید پیکرم چو کلوخی گران به خاک
او تافت روی و روح ِ من اندر پیَش خموش
می رفت بر کرانه ی آن شیب ِ دوردست
 باز ایستاد ناگه و پس در یکی مزار
 گوری غمین و تار
 لختی فکند چشم و به من گفت اشکبار :
 " کاین استخوان ِ توست کز آن روزگار ِ دور
 بر جای مانده در دل ِ این سالخورده گور ! "
" ای بس شبان ، که تنگ بدین پیکرت ز مهر
 افشرده ام به سینه در آن ژرف روزگار
وین جان ِ بی قرار
 بازت چو دیر باز
پر شور ، می پرستد و می جوشد از نیاز !"
من تافتم به پیکر و آن تخته بند ِ مرگ
 آن استخوان سرد
 در تیره جای ِ خویش بجنبید و جان گرفت
آویختم در آن مه و لختی نرفته باز
 بنشست ماه و دامن از آن خاکدان گرفت
 ز آن پس ، ندانم آنچه به ما رفت تا به روز
این دانم آنکه او شد و خورشید شد فراز
 من ، مست و هوشباخته از سرگذشت ِ دوش
 در پای آن کلوخ ِ پریش آن تن ِ خموش
 در هیکل ِ شگفت ِ مغی مات و بیمناک
 باز ایستاده بر سر ِ آن پشته های خاک !
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009