آوای آزاد »  شاعران » فریدون توللی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

خاکبوس

به دیده ، سرمه کند ، خاک ِ آستان ِ رضا را
 دلی ، که مرکبِ همت کند ، سمند ِ قضا را
 بزرگوار امامی ؛ که فیض ِ رحمت ِ عامش
 به زیر ِ چتر ِ هنایت گرفته ، شاه و گدا را
مقیم ِ کوی ِ وصالش ، گره ز دل بگشاید
چو برگ ِ غنچه ، که بیند به خود ، نسیم صبا را
اگر شکسته دلی ، مومیای ِ رحمت ِ او جو
 که در خزانه ی او جسته ام ، کلید شفا را
 ز بوریا ، به سریرت نهد ، به دست ِ عنایت
نبوید از تو ، چو با داغ ِ سینه ، بوی ِ ریای را
 علی ، جمال ِ خدا دید و ، در نهاد ِ تبارش
 توان ، معاینه دیدن ، کمال ِ لطف ِ خدا را
 تو ، گر رضای ِ رضاجویی ، از سزای ِ سزابه
که دررضای ِ رضا دیده ام ، سزای ِ سزارا
 به ناخدایی او ، هر که دل به موج فنا زد
 به خاک ِ تیره فشاند ، سبوی ِ آب ِ بقا را
 سخن ، دراز نویم ، که وصف ِ طره ِ لیلی
 به گرد ِ گردن ِ مجنون نهد ، کمند بلا را
 به کیمیاگریش ، در نهاد ِ تیره ی خود بین
نه برق ِ گنبد زرین و ، بارگاه ِ طلا را !
 به یک کرشمه ، هزاران غمت ، ز دل بزداید
 دمی ، که بر تو گمارد ، نگاه ِ عقده گشا را
 ترا ، به پوزش ِ آن جان ِ پرگناه ِ تو بخشد
 به گونه های ِ تو ، گر بنگرد ، سرشک ِ صفا را
 درآو ، خاک ِ درش ، توتیای ِ دیده ِ خود کن
 به پیش آنکه ، نیوشی به جان ، خروش ِ درارا
 تو برگ ِ زردی و ، برسان ِ تند باد ِ خزانی
نقیب ِ مرگ ، به گوشت زند ، صفیر ِ صلا را
 دلی ، که قبله گهش ، خاک ِ آستان ِ رضا شد
 دگر ،رها نکند ، آستین ِ قبله نما را
 سرای ِ عاریت است این جهان و همت ِ پاکان
نهاده پیش تو ، مفتاح ِ گنج ِ هر دو سرا را
 خطا بود ، که ضمانش ، به جان و دل نپذیری
کسی که ، ضامن ِ جان گشته ، آهوان ختا را
 به استخوان لثامت ، گلوی ِ کس نخراشد
 کریم ما ، که به یغما سپرده ، خوان ِ عطا را
تو ، زهر ِ خوشه ی انگور بین و ، حیله ی مأمون
 که از زمانه برانداخت ، راه و رسم ِ وفا را
 امام ِ ما ، که روانش خجسته باد ، دمادم
 زند خروش ، که برکن ، بنای ِ جور و جفا را
 زند خروش ، که گر کین ِ من ، به معرکه ، خواهی
 به کین ِ هر چه ستمگر ، گشاده دار لوا را
رضا ، نه از پی ِ تسلیم خواندت ، به شهادت
که در عزای ِ شهیدان ، کشی ز مهلکه پا را !
 درین زمانه ، هزاران رضاست ، بندی ِ مأمون
تو بر گشاده به ظالم ، زبان ِ مدح و ثنا را
 به تیغ تیز ، گرست دست می رسد نپسندد
خدای ِ عز و جل ، از تو ، دست ِ عجز و دعا را !
 خیانت است ، خموشانه ، سر به سجده نهادن
 به گوش ِ مسلم و ترسا رسان خروش ِ رساسرا
 روان ِ عالمی ، از مار ِ سامری ، بگدازد
اگر که موسی ِ عمران ، نهد به گوشه عصا را
 کمر ، به خدمت ِ ارباب ِ جور و مفسده بستن
 جنایتی است ، قوی پنجگان نیزه ربا را
 دلی ، که قصد ِ ستمگر کند ، به جوشن ِ ایمان
 دلاورانه ، به خون شوید ، آستین ِ قبا را
 لگام ِ خامه نگیرد اگر ، به چامه فریدون
 سمند ِ فکرت ِ او ، بشکند حریم ِ ادا را
  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009